Filtracja powietrza w bloku mieszkaniowym nie różni się od filtracji w innych miejscach właściwie niczym. Polega ona na oddzielaniu cząsteczek zawieszonych, które są szkodliwymi dla człowieka zanieczyszczeniami ze strumienia powietrza przez powierzchnię filtracyjną. Ponieważ filtracja powietrza jest zadaniem dość żmudnym i złożonym, wymaga ona wykorzystania kilku procesów fizycznych.
Zjawisko bariery, dyfuzji, oddziaływań elektrostatycznych i zjawisko sita to główne procesy zachodzące podczas filtrowania powietrza. Same zanieczyszczenia zaś mogą posiadać rozmaite kształty i wielkości, a także znajdować się w postaci ciała stałego lub kropel, dlatego ważne jest, aby filtracja była w pewnym sensie wszechstronna. W urządzeniach do oczyszczania powietrza stosuje się zazwyczaj trzy główne metody filtrowania. Pierwszą z nich jest metoda mechaniczna i polega ona na zatrzymywaniu zanieczyszczeń na rozmaitych materiałach filtracyjnych, czyli na przegrodach. Kolejną metodą jest sposób energetyczny, wykorzystujący pole magnetyczne, elektryczne, grawitacyjne i odśrodkowe do oddzielania zanieczyszczeń od czystego powietrza.
W niektórych urządzeniach wykorzystuje się obie metody jednocześnie. Mechanizm oddzielania cząsteczek przez filtr zależy natomiast od średnicy włókna i cząsteczek, prędkości ich przepływu oraz od rozkładu cząsteczek przed włóknem. W zależności od tego w jakim stopniu powietrze ma być oczyszczone, wprowadza się stopniowanie filtracji.
Jest to filtracja zgrubna (wstępna), dokładna oraz bardzo dokładna i filtracja aerozoli koloidalnych. Znane nam z życia codziennego maszyny do filtracji lub wentylacji posiadają od jednego do kilku stopni filtracji.